woensdag 28 maart 2018

Maart 2018

Nog steeds geen prettig weertje. Het stormt op zee en alle visserboten liggen op de wal. De voorspellingen voor de komende dagen blijven bar slecht. Af en toe valt de regen met bakken uit de hemel. We laten het niet aan ons hartje komen en verkennen verder het binnenland. Steeds opnieuw staan we verstelt van de prachtige uitzichten, de groene heuvels en majestueuse bomen. Sommige dorpjes, zoals Alte, zijn een bezoekje waard. Er is een beroemde dichter geboren en die wordt geeerd met een borstbeeld in het museum en gedichten in het parkje. Het riviertje dat door het dorp stroomt is roodbruin van kleur, niet echt aantrekkelijk om in te gaan zwemmen maar voor de plaatselijke eenden is dat helemaal geen bezwaar.
In Monchique vieren ze de 'Feira Enchidos', letterlijk vertaald 'Het Worstenfeest'. We zijn nieuwsgierig en trekken de heuvels in naar het bergdorp dat bijna helemaal verdwijnt in de regen en mist. Hoge bomen met massa's gele bloemen (mimosa) omzomen onze weg naar boven. Onderweg proberen we ons voor te stellen hoe het er zou uitzien met mooi weer.
Op het dorpsplein staat een reuzegrote tent met daarin een heleboel stalletjes waarin de plaatselijke middenstand hun artisanale producten verkopen. Overal mag je proeven en naast de grote variatie worsten komen ook honing, confituur, brood, gebak en drank ruimschoots aan bod.
Midden in de tent staat een groot podium, een Fado zangeres, begeleid door muziekanten komt de boel 'opvrolijken'. Het moet gezegd, ze kan echt goed zingen. Het is van een beter niveau als de kandidaten die meededen aan 'Sons do Fado'.
Het regent op sommige plaatsen binnen zodat we af en toe binnen in de tent ons regenscherm moeten gebruiken.
Ook de volgende dagen rijden we langs lieflijke dorpjes en wondermooie baaien we passeren een luguber kapelletje waarvan de binnenkant is opgebouwd met de skeletten uit een oud kerkhof. Uiteraard maken we tussen de buien door veel tijd voor korte wandelingen.
Naar het einde van de maand toe begint het weer eindelijk wat te beteren. Er zit nog een koude harde wind maar de temperatuur klimt al iets hoger en dat doet deugd.

de foto's op : https://photos.app.goo.gl/lL64UFnoFsHJybGf2

privé : https://photos.google.com/share/AF1QipNc807mranHNRPAm7JUKUOhDdNvadj2mdqtWtU1bCfU_3BXoJTFqxEDd4kGDKtV-w?key=VG1EcHJwaUk3WWpHa2NRLTRlNGpFSWE5eW4yZnBn

woensdag 28 februari 2018

vervolg februari

De voorbije dagen hebben we Albufeira een beetje beter leren kennen. Na één fameuze klim kunnen we de lift nemen naar het strand en daar een strandwandeling maken zo ver als we willen. Voor een bezoek aan het centrum hebben we de keuze, ofwel via het strand, daar is een paar honderd meter verder een roltrap die je weer naar boven brengt. Ofwel via de baan; Dit laatste vraagt wat meer inspanning maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de prachtige uitzichten.
Ook in de stad is het constant stijgen en dalen. De oude stad met zijn smalle straatjes is gezellig maar o zo toeristisch, en dan zitten we nog in het laag seizoen. Ik wil niet weten hoe het hier in de zomermaanden aan toe gaat. We maken een paar mooie plaatjes en ontwijken de stalletjes vol met prullaria. Eerlijk gezegd bevallen de dorpjes in het achterland en de ongerepte strandjes in de buurt, ons veel beter.

Met het openbaar vervoer rondrijden is voor buitenlanders niet zo eenvoudig. De bushaltes zijn bijna onzichtbaar, de uurroosters helemaal en het traject onbegrijpbaar. Er staan op de bushalte geen naam van de halte zodat je niet weet waar je je bevindt. Als we het aan een inwoner vragen krijgen we telkens hetzelfde antwoord 'ongeveer een half uurtje wachten'. Zelfs in de Marina weten ze niet welke bus aan welke halte stopt, laat staan waar je de bus moet nemen naar een bepaalde plaats.
Het makkelijkste is om op eender welke bus te stappen, ze rijden allemaal naar het centrale busstation (hoog buiten de stad), daar dan uit te zoeken welke lijn je moet hebben en met de gps van je telefoon te volgen en te bepalen waar je moet afstappen. Ik garandeer je, je bent er een halve dag zoet mee.

Nu ja we hebben tijd maar als we met onze boodschappen van de supermarkt komen willen we toch graag thuis geraken op een makkelijke manier.
We doen een proef: Vanmorgen vertrokken we om 10u te voet naar de 'Continente' (supermarkt) een half uurtje stappen, omhoog, omlaag... Boodschappen doen. Rond 11u30 komen we buiten en gaan op zoek naar de bushalte. Na ruim 45 minuten komt de eerste bus, die brengt ons naar het grote busstation. Daar weer een 20 minuten wachten... Uiteindelijk komen we om 14u terug aan boord. In totaal 4uur onderweg.
Als we het traject te voet afleggen dan is het 45' heen en 45' terug, een uurtje shoppen, in totaal 2u30 onderweg. Vermits we ook wat aan onze conditie moeten denken is deze laatste optie de beste.

Het mooie weer is omgeslagen in volle dagen regen en wind. Niet echt aangenaam om in buiten te lopen. Zullen we februari afsluiten met een klein beetje klagen?

Foto's: via de link van februari hebben we nog enkele foto's toegevoegd. 

dinsdag 20 februari 2018

Februari 2018

Vorige week zijn we aangekomen in de Algarve. De haven van Albufeira ligt nog een beetje in winterslaap maar het zonnetje overdag geeft al behoorlijk wat warmte.
Met een huurauto verkennen we de streek. Volgens mij zijn we hier in het mooiste seizoen van het jaar. Boomgaarden en tuinen vol appelsienenbomen, klaar om te oogsten. Langs de baan staan massa's stalletjes van boer en tuinder en we kunnen er niet aan weerstaan. Het moet gezegd, ze zijn echt superlekker! Niet alleen de appelsienenbomen, ook de roze bloesems van de amandelbomen, geven het groene landschap extra kleur. Het is hier prachtig! Ongelooflijk veel ooievaars hebben hier hun nest gebouwd. Hun klepperen is van ver al te horen.
De dorpjes in het binnenland hebben hun charme nog niet verloren. Op zaterdag bezoeken we de markt van Loulé. De markthal op zich is al de moeite om te zien en in de smalle steegjes is het heerlijk om te wandelen.

Silves is de 'hoofdstad van de appelsien' met heel steile smalle straatjes en een mooi kasteel.
Ook in Faro ontdekken we gezellige pleintjes en mooie gebouwen.
We hebben gelezen dat in Lagoa een 'Festival do Fado' plaats vindt maar als we aan de concertzaal komen staat die er totaal verlaten bij. Op de terugweg zien we plots een groep mensen staan aan een soort van parochiehuis. Hier is precies iets te doen. En ja hoor, we zijn waar we willen. Het bovenzaaltje is veel te klein voor de grote opkomst. Er wordt geschoven met stoelen en tafels en van de zolder worden nog zeker 50 stoelen aangebracht. Van oude opa's tot een plaatselijk 'Heintje', iedereen stelt zijn of haar zangtalent ten toon. Mooi gitaarspel en melancholische melodieën, teksten die we niet kunnen verstaan. Toch is het genieten van deze authentieke voorstelling.

Prachtige wandelingen langs de kust staan vanaf nu bijna dagelijks op ons programma.


foto's :https://photos.app.goo.gl/jjM3NHw8cABD54q02
privé: https://photos.google.com/share/AF1QipOILmrZHd9yn_uIcNGXubyD433ceMWCbXca49BR7PNBpGVPHQ_JEKn6lQ-6z7tB-w?key=MjRxMXpzSC1mT2pRWnc4cWp1cE15UjI1MEpTWTlR

maandag 4 december 2017

December

Het was een gezellige week in gezelschap van Carla en Hugo, samen ontdekten we toch weer enkele nieuwe plekjes op dit eiland.
Hoogtepunt van onze rondrit was deze keer het bezoek aan de (nog actieve) vulkaan.
Als bewijs hiervan giet men een emmertje water in één van de openingen, dit wordt binnen enkele seconden opgewarmd tot 400° en omgezet in een geiser. In een grotere opening zien we hoe een stapeltje droge takken, door de hitte, in enkele seconden vuur vatten. Het is spectaculair.
Een bezoekje aan de wijnhuizen konden we natuurlijk ook niet laten liggen.
Tijdens onze rondrit stootten we toevallig op een Vlaamse filmcrew die een spotje kwamen opnemen voor één of andere verzekeringsfirma. Onder hen ook een enkele BV's, Tom Waes, Dominique Monami en Kirsten Flipkens.
In beetje cultuur opsnuiven... in het casa museo César Manrique deze kunstschilder-beeldhouwer-architect (1919-1992) bepaald nog steeds het landschap op dit eiland. Gebouwen mogen niet hoger dan 4 verdiepingen, de kleur van de huizen wit of een zeer lichte kleur, de ramen en deuren in groen, blauw of bruin. Manrique wilde niet dat de natuur beschadigd werd door massatoerisme, zijn woonhuis en atelier is opengesteld voor publiek. Wanneer we onderweg even stoppen voor een panoramisch uitzicht, hangen er in de lucht wel minstens 25 deltavliegers. Het lijkt wel een vlucht roofvogels die rond hun nest hoog op de rots, uitzwermen.

Ondanks het mooie weer voelen we ons al helemaal in kerstsfeer. Alle winkels zijn hier vanaf begin november al versierd met lichtjes en kerstrozen. Er hangen massa's gedroogde hammen, stapels gevulde geschenkdozen en extra standen met heel veel 'zoetigheden'.  In het winkelcentrum staat een grote kerstboom versierd met zonnehoeden en strandballen met daarnaast een kerstman in korte broek.

Met nog een paar heerlijke zeiltochtjes langs de kust sluiten we ons verblijf op de Canarische eilanden af.
We laten jullie nog even meegenieten via onze laatste foto's van Lanzarote en wensen iedereen alvast fijne Kerstdagen en een spetterend eindejaar.
Tot volgend jaar!

Foto's:https://photos.app.goo.gl/SbsU9CEl9FogJg5G3

Privé:https://photos.google.com/share/AF1QipMbZMWITQbaYJit_jUVwnXnGQYUITOTmE1U0dMS29mZEg1VHhXSS1uNU1iWEMwUGQxZWpBHbZdbUSuB0AiBZsGtLRrkEySkvfdpdNxAlw?key=

vrijdag 10 november 2017

November
De voorbije maand was erg druk. Met een tussenstop in Vlaanderen, reisden we naar Sint-Petersburg. Het is eens wat anders. Lekker wat cultuur opsnuiven en op ontdekking gaan in deze wondermooie stad...
Ondertussen vliegt de tijd. Ons 'lui lekker leventje' bevalt ons wel, maar de komst van Elisabeth zorgde toch voor een fijne afwisseling. Het was weer genieten, samen het eiland verkennen, gaan zwemmen, wijnhuizen bezoeken, shoppen en terrasjes doen.
Volgende week komt er weer bezoek, gezellig!
Daarna begint het aftellen voor onze terugvlucht naar huis om daar de Kerst- en Nieuwjaarsdagen door te brengen.
In 2018 zullen we via de Algarve naar de Middellandse zee varen en daar wat gaan rondneuzen en genieten.
We kijken er naar uit!

maandag 11 september 2017

September 2017

Om even terug te komen op het 'Museo Atlántico' nog even dit.
Op een morgen hebben we het geluk om de 'beeldenmakers' een test te zien uitvoeren in onze haven. Enkele beelden worden te water gelaten en getest op hun vermogen om mooi horizontaal te blijven.
Hun werkplaats is hier trouwens vlakbij maar wordt helemaal afgesloten. Pottenkijkers zijn niet gewenst.
Met een huurauto rijden we het binnenland in en zijn onder de indruk van de kilometerslange lavavelden. De weg die de lava afgelegd heeft vanaf de krater tot in de zee, is nog duidelijk te zien. De vulkaanuitbarstingen dateren vanaf 1730 en in 1824 was de laatste uitbarsting.
Doordat het hier weinig regent, verweerd de gestolde lava niet veel, hierdoor kon een groot deel van dit natuurgeweld onaangetast blijven. We zien een surrealistisch maanlandschap waarin zich 25 kraters bevinden. We passeren het dorpje Tinajo met op het dorpsplein een heel oud kerkje opgedragen aan 'Nuestra Señora de los Dolores' (Onze Lieve Vrouw van Smarten).
De overlevering wil dat inwoners in 1736 een houten kruis hadden geplaatst en dat op die plaats de lavastroom ophield. Ze beloofden een kerk te bouwen uit dankbaarheid. Maar toen vele jaren later, in 1774 nog niets was neergezet, verscheen Maria aan een 9 jarige geitenhoedster. Maria zou haar gezegd hebben dat ze haar ouders en dorpsgenoten moest herinneren aan hun belofte. Haar ouders geloofden haar niet en korte tijd later verscheen Maria opnieuw. Deze keer liet ze een handafdruk achter op de schouder van het meisje. Ongeveer 10 jaar later was het kerkje helemaal klaar.
In de sacristie, die we langs een zij ingang mogen betreden, wordt tussen de gouden kelken, monstransen en priestergewaden nog heel wat paternosters, scapulieren en andere souvenirs verkocht.

We vervolgen onze tocht door de wijngaarden. Die zien er hier lichtelijk anders uit dan we gewoon zijn. Lage halfcirkelvormige muurtjes omarmen de wijnranken. Vooral de witte wijn zou volgens kenners de beste zijn van de Canarische eilanden. Dat klopt, vinden wij, ook al hebben we nog enkele favorieten op Gran Canaria die daar zeker niet moeten voor onderdoen.

Aan de zuidwestkust bevindt zich het grootste zoutwinningsgebied van deze eilandengroep, de Salinas de Janubio. Een natuurlijke landtong scheidt de laguna van de Atlantische Oceaan.
Een tiental zout boeren zorgen voor een opbrengst van ongeveer 2000 ton zout per jaar.

Volgende update mag je verwachten begin november.

woensdag 2 augustus 2017

Augustus 2017

Beste volgers, na minstens een half jaar stilte nemen we de draad weer op.
De voorbije maanden hebben we doorgebracht in Vlaanderen om afscheid te nemen van mijn moeder en daarna, ietwat verweesd, zijn we eind juni teruggevlogen naar Gran Canaria.
Door deze omstandigheden was er van 'winteronderhoud' nog niets in huis gekomen en deze 'verstrooiïng' kwam goed van pas.
De Aeolus ging op het droge. Het onderwaterschip kreeg weer een verse laag antifouling en de romp staat weer in de wax.
Stilaan komt weer de goesting om nieuwe plannen te smeden. We hebben naar ons gevoel te lang stil gelegen en zijn een beetje vastgeroest in Las Palmas.
Madeira lijkt ons nog steeds een mooie bestemming om van daaruit richting de zeilen te hijsen richting Middellandse Zee.
Met een paar zeiltrips trachten we weer te wennen aan de woelige zee en zeeziekte de baas te blijven. Ondertussen is het wachten op wat rustiger weer en vooral wat minder deining.
Op 28 juli is het zo ver. Met pijn in ons hart verlaten we om 8u Gran Canaria en zetten koers richting Fuerteventura. We zeilen de oversteek aan halve wind maar aan de zuidpunt van Fuerteventura gaat het er zoals altijd een pak heftiger aan toe. We krijgen tot 35 knopen wind en zijn heel blij dat we op tijd goed gereefd hebben.
Voor een eerste lange tocht kan dat tellen. Tegen 20u30 lopen we de haven van Gran Tarajal binnen. We voelen ons allebei niet 100% lekker en besluiten om na een goede nachtrust te kijken hoe we en of we verder varen.

Het is hier zalig. Wat een contrast met de drukte van Las Palmas. We genieten er van, de stilte is adembenemend. 's Avonds klinkt er uit het dorp wat Spaanse muziek. Je zou bijna denken dat ze hier nog niet van MTV gehoord hebben.

Een paar dagen blijven, dat zien we wel zitten. We maken kennis met een koppel uit Gent en krijgen lieve Nederlandse buren. 


Na een weekje afkicken van het stadsleven, varen we door naar Lanzarote waar we in de haven Marina Rubicon onze Aeolus afmeren.
We worden overspoeld door een vakantiegevoel en laten ons hier helemaal door meeslepen. Ook al kennen we deze plek nog van bij de heenreis, toch zijn we weer onder de indruk van de mooie locatie, de prachtige wandelwegen langs de kust en het zwembad waar we elke dag wat baantjes trekken. Deugddoend is dat met een temperatuur van meer dan 30°.
Maar naast het genieten worden we geconfronteerd met de toeristische neveneffecten. Het is hoogseizoen, dus extreem druk op de stranden en in de restaurantjes langs de kade.
De supermarktjes zijn helemaal toegespitst op dit cliënteel. Er is weinig keuze in verse producten, alsof al deze toeristen leven op pizza, chips en sterke drank. Het is dus een beetje zoeken en creatief zijn.
Gisteren kwamen we na een trip met de bus van 45 minuten door een deprimerend, troosteloos zanderig landschap, aan in Arrecife. Ook de stad heeft geen uitstraling of aantrekkingskracht op ons. Dus zijn we blij wanneer we 's avonds weer heerlijk kunnen genieten in onze kuip.


Playa Blanca heeft een unieke nieuwe duikplaats: Het Museo Atlántico, het is een onderwatermuseum dat door kunstenaar Jason deCaires werd aangelegd als een kunstmatig rif.
Het bestaat uit 10 verschillende groepen beelden. Voor sommige hebben inwoners van Lanzarote model gestaan.
De beeldengroep 'Vlot van Lampedusa' is een verwijzing naar de vluchtelingencrisis en diverse beelden die half cactus half mens zijn, beelden de vervlechting van mens en natuur uit.
Als verwijzing naar de moderne samenleving en technologie zijn er ook beelden van een koppel dat een selfie neemt.

Wij zijn geen duikers maar waren wel onder de indruk van de verhalen en gingen een kijkje nemen op internet 'afbeeldingen Museo Atlantico Lanzarote' waar vele mooie foto's te zien zijn.


de foto's
 we varen langs de kust van Fuerteventura
 Marina Rubicon
 Museo Atlántico
 Strand Arrecife op een zaterdag middag
 sfeer beeldje
 onze thuis
 Playa Blanca
 Wandelpad langs de kust
 Het zwembad

Voor vrienden en familie :https://photos.google.com/share/AF1QipNacF8YfzGJ91_gHQDt2pfdaRK7wt-H_zuiFuCbgBC-DH8sCBL5t-tbXAbaBU5suQ?key=aDRVRUtuejBNNmFoa2FiVmJhS19GWXdpNDFocDln